baclink çalışması ve mahşer bilgileri56 sizler icin en güzel yazıları yazan baclink çalışması diyorki Salgından sonra sadece sıçanlara, kedilere ve grlık insan kokusu almadığı için ormanlık alandan çıkmaya cesaret ederek binalara yaklaşan geyiklere kalmış olan kasabalar altında birer birer beli-fiyordu. Freemont, Green River, Sego, Thompson ve Harley Dome gibi isimleri olan kasabalar. Sonra karşısına yine terk edilmiş olan küçük bir şehir çıktı. Grand Junction, Colorado. Sonra...
Grand Junction’ın hemen doğusunda bir kamp ateşi gördü.
Göz daireler çizerek inmeye başladı.
Kamp ateşi sönmeye yüz tutmuştu. Etrafında uyumakta olan dört şekil vardı.
Demek doğruydu.
Göz onlara soğukça baktı. Geliyorlardı. Neden geldiklerine dair en ufak bir fikri bile yoktu, ama geliyorlardı. Nadine doğru söylemişti.
Alçak bir hırıltı duyuldu ve Göz diğer tarafa döndü. Kamp ateşinin diğer tarafında bir köpek vardı. Başını eğmiş, kuyruğunu bacaklarının arasına kıstırmıştı. Gözleri amber gibi parlıyordu. Hırıltısı, sonsuza dek uzayan bir kumaş yırtılıyormuşçasına kesintisizdi. Göz ona dikilince köpek hiç korkmadan aynı şekilde karşılık verdi. Üstdudağı gerilip çekildi ve sivri dişleri ortaya çıktı.
Şekillerden biri doğrulup oturdu. “Kojak,” diye mırıldandı uykulu bir sesle, “Tanrı aşkına, sesini keser misin?
Tüyleri kabarmış olan Kojak hırlamaya devam etti.
Uyanan adam -Glen Bateman’dı- aniden huzursuzca etrafına bakındı. “Kim var orada oğlum?” diye fısıldadı köpeğe. “Orada biri mi var?”
Kojak hırlamaya devam etti.
“Stu!” Adam yanındaki şekli sarstı. Uyku tulumundaki şekil bir şeyler mırıldandıktan sonra uyumaya devam etti.
0 an kara Göz olan Kara Adam, yeterince görmüştü. Köpeğin onun varlığını hissettiğini anlayarak oradan uzaklaştı. Hırıltılar önce gürültülü, sonra uzaklaşıp hafifleyen ve yok olan havlamalara dönüştü.
Geride sessizlik ve hızla akan karanlık kaldı.
Ne kadar olduğunu bilmeden çölün üstünde durup aşağıdaki bedenine baktı. Sonra yavaşça ona doğru alçaldı ve içine girdi. Birleşme anında garip bir baş dönmesi hissetti. Sonra Göz gitti ve geride sadece parlayan soğuk yıldızlara dikilmiş kendi gözleri kaldı
Ölüm döşeğindeyken onlara intihar etmelerini buyursa onu da.
mıydı? Bunun mümkün olduğunu düşündü.
Unuttuğu şey, o kadar basitti ki afallatıyordu; Onların da vardı, onlar da korkuyordu... ve bunların sonucu olarak yapıyorlardı.
Peki diğerleri tarafından kovulmuş olmaları mümkün müydjp
Bu fikir üzerinde biraz kafa yorduktan sonra pek muhtemeloi^ karar verdi. Kendi istekleriyle geliyorlardı, bu bilinçli bir terci|,| ^ yamların köyüne giden bir misyoner gibi ulvi ve temiz bir amaçlaj,
Aman ne güzel!
Şüpheler son bulacaktı. Korkular bitecekti. Bunun için lei^ bu dördünün kesik başını MGM Grand’in önünde sopalara geçirerj^ lemekti. Vegas’taki herkesi oraya toplayacak ve görmelerini sag^ Fotoğraflarını çektirip ilanlar bastıracak, sonra ilanlan Los An^ San Francisco’ya, Spokane’e ve Portland’a dağıtacaktı.
Beş kafa. Köpeğin başını da sopaya geçirecekti.
“Uslu köpekçik,” dedi Flagg ve Nadine’in onu oyuna getiripı® fırlattırmasından beri ilk kez güldü.
O gece çok iyi uyudu. Sabah haber göndererek UtahveNevai sındaki yollardaki nöbetçi sayısının üç katına çıkarılmasını emıeti!. doğuya giden tek bir adamı değil, batıya giden dört adamla bir köps yorlardı. Ve canlı ele geçirilmelerini istiyordu. Ne pahasınaolursac Ah, evet.
72. BÖLÜ
uzun zamandır duyardım, ama gerçek anlamını şimdide
Mahşer
fUin." Morning Star Çiftlikleri sentetik sosislerinden oluşan kahvaltısına bakıp yüzünü buruşturdu.
“Bu yine iyi,” dedi Ralph samimi bir ifadeyle. “Sen asıl askerdeyken yediklerimizi görecektin.”
Larry’nin bir saat kadar önce canlandırdığı ateşin etrafında oturuyorlardı. Hepsi kalın ceketler ve eldivenler giymişti; ikinci kahvelerini içiyorlardı. Gökyüzü bulutlu ve kasvetliydi. Sıcaklık ise iki derece filan olmalıydı. Kojak ateşe tüyleri yanmayacak kadar yaklaşmış, uyukluyordu.
“İçerideki adamı doyurdum,” dedi Glen ayağa kalkarak. “Bana yoksullarınızı, açlarınızı verin. Yok, düşündüm de bana sadece çöplerinizi verin. Gömeceğim.”
Stu, ona kâğıt tabağıyla bardağını uzattı. “Yürüyüş gerçekten insanı forma sokuyor değil mi keltoş? Bahse girerim yirmi yaşından beri kendini bu kadar formda hissetmiyorsundur.”
“Yani yetmiş yıldan beri,” dedi Larry gülerek.
“Daha önce hiç bu kadar formda olmamıştım Stu,” dedi Glen ciddi bir ifadeyle çöpleri toplayıp naylon torbaya doldururken. “Böyle formda olmayı hiç istememiştim. Ama bir itirazım yok. Elli yıllık bilinmezlikten sonra ihtiyar bir zencinin tanrısının peşinden ölümün kollarına gitmek kaderim galiba. Kaderim buysa budur. Hikâyenin sonu. Ama yürümeyi motosiklete binmeye tercih ederim. Yürümek daha uzun sürüyor, bu sayede ömrümü uzatmış oluyorum. Sadece birkaç gün bile olsa. Şimdi izninizle şunları gömüp geleyim beyler.”
Elinde küçük bir kürekle kampın diğer tarafına gidişini izlediler. Glen’in deyimiyle bu “Colorado ve batıya yürüyüş turu” en çok onu zorlamıştı. İçlerinde en yaşlıları oydu Ralph Brentner’den on iki yaş büyüktü. Ama herbaclink çalışması nasılsa diğerleri için durumu oldukça kolaylaştırmıştı. Alaycılığı sürekliydi ama aynı zamanda nazikti ve kendiyle barışık görünüyordu. Günbegün yola devam edebilmesi diğerlerine ilham veriyor sayılmasa da hepsini etkiliyordu. Elli yedi yaşındaydı ve Stu son birkaç sabahtır parmak eklemlerini yoklayıp yüzünü buruşturduğunu görüyordu.
Çok acıyor mu?” diye sormuştu önceki sabah yürüyüşe başlamalarından yaklaşık bir saat sonra.
Aspirin ıcaDina oaKiyor. maisai mnıauı. ncnu^ u Kaaar^^ beş altı yıJ sonra çok daha kötü olacak. Açıkçası o günleri görecç|j'''‘ sanmıyorum Doğu Teksas.” '
“Sence gerçekten bizi öldürecek mi?”
Glen Bateman bu soruya tuhaf bir cevap vermişti, kum yok.” Ve konu böylece kapanmıştı.
Donmuş toprağı kazmaya çalışırken küfrettiğini duyabiliyor^ “Esaslı adam,” dedi Ralph.
“Kesinlikle,” dedi Larry başını sallayarak. “Üniversitelerdeki profesörlerin hanım evladı olduğunudüşüniijj, ama bu adam beni yanılttı. Çöpleri neden öylece bir kenara atmaju sorduğumda bana ne dedi biliyor musunuz? Aynı bokları tekrar başlamamıza gerek yokmuş. Zaten şimdiden eski hatalarımızı tekrarijj ya başlamışız.”
Kojak, Glen’in ne yaptığına bakmak için o tarafa doğru yürüdii,
Glen’in sesi onlara kadar geldi. “Ah, demek geldin, seni tembel; torbası. Nereye gittiğini merak etmeye başlamıştım. Seni de gömmem^ istiyorsun?”
Larry sırıttı ve beline takılı olan yol-ölçeri çıkardı. Yol üstündefct Golden spor malzeme mağazasından almıştı. Ayarlandıktan sonramsi; goz metresi gibi bele takılıyordu. Her akşam kat ettikleri mesafen köste kıvrılmış ve pek çok kat izi bulunan bir kâğıda not ediyordu.baclink çalışması sundu.. düzce kiralık daire : düzce kiralık daire kiralık daire : kiralık daire düzce merkez kiralık daire : düzce merkez kiralık daire düzce kiralık daire 1+1 : düzce kiralık daire 1+1 düzce eşyalı kiralık daire : düzce eşyalı kiralık daire düzce kiralık daire metek toki : düzce kiralık daire metek toki düzce kalıcı konutlar kiralık daire : düzce kalıcı konutlar kiralık daire düzce günlük kiralık daire : düzce günlük kiralık daire düzce emlak : düzce emlak düzce satılık daire : düzce satılık daire düzce satılık daire sahibinden : düzce satılık daire sahibinden düzce merkez satılık daire : düzce merkez satılık daire düzce satılık daire toki : düzce satılık daire toki düzce satılık daire kalıcı konutlar : düzce satılık daire kalıcı konutlar düzce satılık ev : düzce satılık ev düzce satılık dükkan : düzce satılık dükkan düzce satılık arsalar : düzce satılık arsalar satılık arsalar düzce : satılık arsalar düzce satılık arsalar : satılık arsalar sahibinden düzce satılık arsa : sahibinden düzce satılık arsa düzce günlük kiralık daire merkez : düzce günlük kiralık daire merkez sahibinden günlük kiralık daire : sahibinden günlük kiralık daire sahibinden günlük kiralık daire düzce : sahibinden günlük kiralık daire düzce düzce günlük kiralık daire : düzce günlük kiralık daire
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder